Marloes viert het leven: 9 jaar na haar bypass operatie

Vandaag, 12 januari 2018, is het al 9 jaar geleden dat ik werd geopereerd aan mijn hersenaneurysma.

Inmiddels is mijn leventje weer ‘gewoon normaal’, maar de traditie is er ingeslopen ieder jaar er even bij stil te staan en te proosten.

Gelukkig kan ik me nu weer druk maken om kleine dingen als ‘wat eten we vandaag?’ en ‘wat trek ik aan?’. Maar toen ik hoorde dat er een grote bol in mijn hoofd zat die op knappen stond, was er niks anders belangrijk dan gezondheid. Al het andere viel weg. Een week voor mijn tentamens moest ik stoppen met mijn master en zou ik een jaar niet meer kunnen studeren, moest ik weer thuis gaan wonen in plaats van op kamers, mocht ik van de ene op de andere dag niet meer sporten en werken.

Ik kreeg dit nieuws eind oktober en ben op 12 januari geopereerd. Ik kreeg een bypass in mijn hersenen. Deze werd aangelegd om het aneurysma heen. Het aneurysma is geknapt tijdens de operatie waardoor ik 10 tot 12 minuten geen bloedtoevoer en dus geen zuurstof naar mijn hersenen heb gehad. Hierdoor was ik halfzijdig verlamd en kon ik niet meer praten. Gelukkig kwam dat van nature en met intensief revalideren terug. Nu verkrampt mijn rechterhand nog vaak en als ik moe of grieperig ben sleept mijn rechterbeen en kan ik nog wat moeilijker op woorden komen. Mensen die het niet weten zien en merken het gelukkig niet aan me.

Ook al is alles nu weer normaal, ik besef me wel dat het zomaar anders kan zijn. Daardoor leef ik meer in het moment en probeer ik vooral te doen wat ik leuk vind. Ik heb al heel veel mooie reizen gemaakt en er staat al weer een reis naar Lapland en een rondreis naar Afrika op de planning! Ik heb lieve familie, een lieve vriend en lieve vriendinnen waar ik veel genietmomentjes mee beleef! Ik heb na het revalideren mijn studie weer opgepakt en ben afgestudeerd, heb een goede baan bij het OM gevonden en sport weer fanatiek. Ik kan ook, heel cliché maar waar, echt genieten van kleine dingen.

Daarnaast ben ik nog steeds heel blij dat ik me in mag zetten voor Stichting BTI om zo meer kennis over de operatietechniek Elana te verspreiden en te werven voor nieuwe en verbeterde operatietechnieken. En ik weet natuurlijk dat ik mijn arts, Bart van der Zwan, niet genoeg kan bedanken, maar toch wil ik dit doen omdat ik zonder hem hier niet was!

Proost! 

Marloes Groos